Syntetyczny gaz.
Niweluje manipulacje psychochemiczne.
Antidotum na kontrolę umysłu.
Wdowy są rozsiane po całym świecie.
Powiesz im, że koniec z tym.
Witaj, Ano.
Strzelaj.
Przestań. Chcę ci pomóc.
To czemu włamałaś się do mojego domu?
- Co? - Sonya, przytrzymaj ją.
Szybko. Użyj antidotum.
Dobra.
Możesz doznać wstrząsu, ale chcemy ci pomóc.
Co wyście zrobiły z tym dywanem?
Dwadzieścia tysięcy dolarów do śmieci. Dzięki.
Słucham?
Chyba nie przeszła prania mózgu.
Myślałyście, że więzi mnie tu jakiś bogaty zboczeniec?
Właściwie tak.
Zaraz, to twój dom? Skąd na to wzięłaś pieniądze?
Z pracy, w której jesteśmy najlepsze. Płatnych zabójstw.
To ilu Wdowom już pomogłyście?
Wielu.
To ciężka praca.
Ciężko je odnaleźć. I...
Ciężko się patrzy, jak wracają do siebie.
Ale naprawdę warto.
A kiedy pomożemy wszystkim,
będziemy w końcu miały spokój.
Jelena, co u twojej siostry?
Wszystko gra.
- To dobrze. - Tak, w porządku.
A kiedy się znów spotkacie,
odstawicie swój własny Seks w wielkim mieście.
Przepraszam.
Seks w wielkim mieście. Musimy go obejrzeć.
Co jest grane? Co tu się dzieje?
- Kim jesteś? - A wy?
Jelena? Boże, ty wróciłaś.
Kto to, mamusiu?
Nie bój się, skarbie. To stara znajoma.
Pięć lat później
Wyszłam za mąż.
Adoptowaliśmy dziecko, to było coś pięknego.
Sonya odeszła z domu
nie tak dramatycznie jak ty.
Zrozumiała wszystko i ty też zrozumiesz.
Możesz wziąć jakieś zlecenia.
I zostać tu, ile potrzebujesz.
Dobra, przestań.
Ana, byłam tam przez pięć sekund,
wracam i straciłam pięć lat z życia. Błagam.
Wybacz, Jelena. Staram ci się tylko pomóc.
Wiem. Dziękuję.
Muszę odnaleźć Nataszę.
Pomożesz mi? Musi wiedzieć, że nic mi nie jest.
Nie mogę stracić Kate.
Straciłam już bliskich.
Wiem, że ty również.
Rozumiem.
poprzednio
Sloan to przykrywka pralni pieniędzy Dresiarzy.
A Jack Duquesne jest jej właścicielem.
- Straciłeś rodzinę po Pstryknięciu? - Tak.
To wtedy poznałeś Ronina? To ty, prawda?
Każdy radził sobie z tym na swój sposób.
Czego chcesz?
Nie chcę, żeby ginęli następni.
Ale żądza zemsty Mai doprowadzi ją do grobu.
Ktoś nasłał na mnie jedną z Czarnych Wdów.
To zaszło za daleko. Sam się tym zajmę.
Chciałam tu być.
Rozumiem ryzyko i całą resztę.
Nie pozwolę na to.
Wracaj do domu, Kate. To koniec.
Kate?
O Boże.
Nic ci nie jest?
I dlaczego masz na sobie ten kostium?
Nic mi nie jest.
To ma związek z Clintem Bartonem?
Nie. Clint mnie ochronił.
I pewnie ucieszy cię to, że kazał mi wrócić do domu
i trzymać się od niego z dala.
Spójrz na mnie.
Tylko ty się dla mnie liczysz.
Na pewno nic ci nie jest?
Chodź tu.
Moja córeczka.
Już dobrze, skarbie.
Clint uważa cię za superbohaterkę?
Nie.
Ja też nie.
Wiem, że może cię to przerażać.
Ale to nie znaczy, że musisz się zmieniać.
Ale to, co teraz robisz,
może nie wyglądać tak, jak to sobie wyobrażałaś jako dziecko.
Nieco mniej widowiskowo.
Nie chciałam być widowiskowa. Chciałam ci pomagać.
Wiem, skarbie.
Widowiskowość to tylko skutek uboczny.
Ale żałujesz, że kupiłaś mi ten pierwszy łuk?
Czasami.
Żartuję.
Wyglądałaś z nim przesłodko.
Boże, myślałam, że mogę wszystko.
Naprawdę myślałam, że mogę być jedną z nich.
Nie obwiniaj się, słonko.
Czasami droga, która podążamy,
komplikuje się bardziej, niż się tego spodziewaliśmy.
Możesz tylko przeć naprzód,
nawet wtedy, gdy czujesz się do niczego.
Martwisz się czasem, że nie znajdę swojej drogi?
Nie.
Wiem dokładnie, kim jesteś.
I widzę, kim się powoli stajesz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Badaliśmy sprawę morderstwa Armanda.
I znaleźliśmy sporo obciążających rzeczy na Jacka.
Na przykład jego fasadową firmę, Sloan Limited.
Może da się to jakoś wyjaśnić.
Sama nie wiem. Ale musisz mi obiecać,
że sprawdzisz to. Tylko o to cię proszę.
Dobrze. Sprawdzę.
Leć po swoje rzeczy i wracaj do domu.
Hej.
Nie musisz udawać, że cię to nie rusza.
No już.
Rusza.
Proszę bardzo.
Powiedziałam, co myślę.
Był dziś ktoś jeszcze.
Kobieta.
Wyszkolona. Ona...
Była z nimi?
Nie, chyba jej nie znali.
Dzieje się coś dziwnego.
Coś większego, niż myślałam.
Skończ z tym...
polowaniem.
Teraz?
Kiedy jestem tak blisko?
Pomogę ci złapać Ronina.
Ale...
jak go załatwimy...
koniec.
Dobra?
Boże.
Kate Bishop.
Cześć.
Zrobiłam makaron, jak chcesz.
Słucham?
Zgłodniałam, czekając na ciebie.
Zrobiłam coś do żarcia.
Czego chcesz?
Spokojnie, Kate. Chcę tylko porozmawiać.
Naprawdę nie jesteś głodna?
Ta walka trochę trwała.
Naprawdę dobry. Mówię ci.
Wiem, jak smakuje makaron z pudełka.
Na pewno jest pyszny.
Widelce.
Nie.
Masz tylko jeden?
- Mieszkam sama. - To chore.
Kate, to nie są sztućce. W żadnym razie.
Nie zamierzam jeść z tobą kolacji po tym,
jak chciałaś mnie zabić, a potem się tu włamałaś.
Nie chciałam cię zabić.
Po pierwsze, pchnęłam cię na linkę, żebyś mi nie wadziła.
Po drugie, nigdzie się nie włamałam.
Jestem za dobra na takie numery.
Po trzecie, przestań się tak boczyć. OK?
Jesteś taka zimna.
Nic ci nie zrobię. Słowo.
Nie mam przy sobie broni.
Dobra, wycofuję to.
Nie mam żadnej broni w rękach.
To też kłamstwo.
No chodź, weź ten widelec. Zjedz coś.
Mój tata mówi, że to zdrowe.
Pewnie myślisz sobie,
co ze mnie za wariatka.
Po co miałabyś jeść kolację z wrogiem?
Chociaż zrobiła naprawdę pachnący makaronik.
Bądźmy szczerzy, gdybym chciała cię zabić...
Już byś to zrobiła.
Zaraz po twoim wejściu.
- Pewnie nie zdążyłabym zamknąć drzwi. - Tak.
- Padłabym trupem. - Tak.
Dobra.
Halo?
Hej, Grills, tu Clint. Wpuścisz mnie?
Boże, pewnie, wchodź.
Myślałem, jak nazwać twojego...
Hej.
Mogę wejść?
Pewnie.
- Skończyłaś? - Tak.
- Mogę dokończyć? - Jasne.
Mogę polać sosem?
Uwielbiam pikantne sosiki.
Tak.
To czego chcesz?
To moja pierwsza wizyta w Nowym Jorku.
Jestem służbowo, więc nie mam czasu.
Ale pozwiedzałabym trochę.
Chcę zobaczyć Empire State Building,
odnowioną Statuę Wolności i Rockefeller Center.
Bardzo śmieszne.
A co, nie warto?
Nie, przeciwnie.
Powinnaś też zobaczyć choinkę.
Właśnie. Widzisz? Uwielbiam amerykańską Gwiazdkę.
Choinka, prezenty, ten wyczesany renifer, Rudolf.
- Rudolf. - Niezły wariat.
Jadłaś mięso renifera?
- Nie miałam jeszcze przyjemności. - Jest...
To żadna przyjemność.
Strasznie twarde i żylaste.
Trzeba je dusić cały dzień.
Ale ty się tu wychowałaś.
Na pewno coś mi polecisz.
Tak...
Pewnie. Niech pomyślę. Park High Line. Jest świetny.
I targ świąteczny na Union Square.
Nie wiem tylko, czy spodoba się krwiożerczej zabójczyni.
Krwiożercza zabójczyni.
Potrafisz być zabawna, Kate Bishop.
Powtarzasz moje nazwisko, by podkreślić, że mnie znasz?
Tak. Dużo o tobie wiem.
Matka Eleanor. Mieszka na rogu Park i 41.
Ojciec Derek, nie żyje. Przykre.
A ostatnio wbiegłaś na ulicę, żeby uratować psiaka,
co było całkiem spoko.
Zyskałaś za to w moich oczach.
Wzorowa studentka. Dwie specjalizacje. A poza tym...
Dobra. Wystarczy.
Dziękuję.
Przyjechałaś tu pogadać z Clintem? Po to tu jesteś?
Nie.
Mam go zabić.
Mam pytanie.
O co tu chodzi?
Dlaczego ryzykujesz życie dla Clinta Bartona?
Dlaczego wszyscy wybaczyli mu jego przeszłość?
Ocalił świat.
Nie. Moja siostra go ocaliła.
Natasza Romanow. Ona ocaliła świat.
Nie udawaj, że nie jesteś zaskoczona. Kiepsko ci to wychodzi.
Naprawdę jesteś siostrą Nataszy?
Tak.
Nie miałam pojęcia. Dobrze, że cię tam nie zabiłam.
Ty mnie?
Kate Bishop, znowu mnie rozbawiłaś.
To dobre. To ci się naprawdę udało.
Natasza i Clint się przyjaźnili. Dlaczego chcesz go zabić?
Ty go uwielbiasz.
To znaczy, że nie wiesz, kim naprawdę jest.
Pojawił się, żeby mnie ochronić.
Nie. Pojawił się, żeby ochronić swoją reputację.
Wiesz, ilu ludzi zabił?
Smuga krwi, jaka się za nim ciągnie, mogłaby opleść całą planetę.
Ostro. Bardzo rosyjskie porównanie.
Nadal jest Avengerem.
Co w ogóle znaczy to słowo?
Dlaczego ma aż taką moc?
Nazywasz go bohaterem bez względu na to, co robi?
Kiedy decydujesz się poświęcić własne życie dla innych,
musisz się pogodzić ze stratami.
Przy zagrożeniach, jakie napotyka,
zawsze będą jakieś skutki uboczne.
Moja siostra przez niego zginęła.
Co? Nie, to nie...
Zginęła.
Ona też była skutkiem ubocznym?
To nie może być prawda.
Nie pozwoliłby na to.
Jak długo znasz Clinta Bartona?
Jakiś tydzień.
Nietrudno mi będzie wykonać to zlecenie.
Zaraz, ktoś cię wynajął, żebyś go zabiła?
Jeśli jakaś osoba mówi ci,
że Clint jest złym człowiekiem,
to może warto zastanowić się, kto jest twoim zleceniodawcą.
Clint nie jest ideałem. Nikt nim nie jest. Ale jest dobry.
Nie wiem, jak cię przekonał do tego, kim jest,
ani ilu ludzi uznaje go za bohatera,
to bez znaczenia.
Definiują nas czyny.
Nie okrągłe słówka.
Czy ci się to podoba, czy nie, nie ma przed tym ucieczki.
To...
Gdzie go znajdę?
Nie wiem.
Dobra.
Dzięki za babski wieczorek. Serio.
Jeszcze jedno. Nie wchodź mi nigdy w drogę.
Naprawdę wielkie dzięki.
Nie ma sprawy.
Musiałem coś z nim zrobić.
Jasna sprawa.
Mógłbyś się nim zaopiekować przez parę dni?
Jasne.
Mam pokój w hotelu, ale tam nie...
- Nie można trzymać psów. - Zaraz.
- Hotel? - No tak...
Nie ma mowy.
Hawkeye ma w Święta siedzieć w hotelu?
Możesz spać na kanapie. Naprawdę.
Kanapa mi pasuje. Dzięki.
Masz, mordko.
Zapomniałbym.
Missy podrzuciła wasze nowe kostiumy. Chcesz zobaczyć?
Jasne, że tak. Ale nie w tej chwili.
Na komisariacie odpowie pan na kilka pytań.
Zapewniam panów, że to jakieś nieporozumienie.
W życiu nie przepracowałem ani dnia.
Według rejestrów podatkowych chyba jednak tak.
Mówię wam, nazwisko Sloan kojarzy mi się
wyłącznie z pewną kobietą z Palm Beach, zresztą była beznadziejna.
Tak mi przykro, mamo.
Sprawdziłam to, skarbie, i miałaś rację.
Nie winię cię, że zawiadomiłaś policję.
Na twoim miejscu zrobiłbym to samo.
Ewidentnie ktoś mnie wrobił.
Wyjaśnię wszystko
i nim się obejrzycie, będziemy się razem bawić na przyjęciu.
TABLICA PAMIĄTKOWA BITWY O NOWY JORK
W TYM MIEJSCU W ROKU 2012, PODCZAS BITWY O NOWY JORK,
AVENGERSI ZJEDNOCZYLI SIĘ PO RAZ PIERWSZY.
STEVE ROGERS - TONY STARK THOR ODINSON - BRUCE BANNER
NATASZA ROMANOW - CLINT BARTON
Natasza...
Naprawdę muszę z tobą porozmawiać.
Byłaś najdzielniejsza z nas wszystkich.
Lojalna i nieugięta.
Zawsze musiałaś wygrywać.
A wszystko przez pomarańczowy kamyk.
Wracałem do tego setki razy, wyobrażając sobie inne zakończenie.
Ale codziennie staram się zasłużyć na to, co mi dałaś.
Chciałem tylko powiedzieć, że...
tęsknię za tobą.
I przepraszam za to, co niedługo zrobię.
Hej, to ja.
Wiem, mówiłeś, że to koniec, ale to żaden koniec.
Nie dla mnie.
Oddzwoń.
Musimy pogadać o tej drugiej kobiecie z dachu.
Nie o Mai, o tej drugiej.
Ale to nie na telefon. Oddzwoń.
Policja aresztowała Jacka, to dość ciekawe.
Powinniśmy to przegadać.
Dobra, przyznaję, parę razy nawaliłam.
To prawda, dopiero się uczę.
O kuźwa.
Myślisz, że mam na to ochotę?
Że lubię zostawiać wiadomości jak jakaś wariatka?
Nie, to twoja wina.
To jeszcze nie koniec, Barton. Znajdę cię.
Skrzynka głosowa jest pełna, nie można zostawić wiadomości.
- Oldschoolowy dres Run-DMC. - Klasyka.
Albo dres Tommiego Smitha na olimpiadzie
czy dresy w Genialnym klanie.
Tony Soprano: „Zapomnij”.
Genialny klan? Bez jaj. Czy my wyglądamy jak Tenenbaumowie?
Tak.
- Wiesz, czego mi najbardziej brakuje? - Dajesz.
Kastetów.
A jak to sobie wyobrażasz?
Że będziemy je wyciągać z kieszeni w środku walki?
„Sekundka, stary.
„Założę tylko kastet, żeby ci rozkwasić nos”.
„Maya, spotkajmy się wieczorem tam, gdzie spotkałaś się z Roninem.
„Bądź sama”.
Przecież nie jesteśmy Mayą.
Hej. Co za wyczucie. Właśnie położyłam Nate'a do łóżka.
To dobrze. Musimy pogadać.
To nie wróży niczego dobrego.
Wybacz, ale sytuacja się zagęszcza.
Ta Maya nie odpuszcza.
Dorwała zegarek. Interesuje się naszą rodziną.
Ktoś nasłał na mnie Wdowę.
Wolę nie myśleć, co z tego wyniknie.
Clint, jesteśmy ostrożni. Wyjechaliśmy przecież bardzo daleko.
To nie wystarcza. Nigdy nie wystarczy.
Jak dzisiaj tego nie załatwię,
prędzej czy później zajmie się tym ich szef.
Jezu. Jesteś pewien?
Nie na 100 procent. Ale tak coś czuję.
To rób, jak uważasz.
Nie to chciałeś usłyszeć?
Nie.
Nie dzwonisz po pozwolenie
ani go nie potrzebujesz ode mnie, więc...
ufam twoim przeczuciom.
Zrób, co do ciebie należy.
Dobra.
I wiedz, że zawsze cię rozumiem, bardziej niż ktokolwiek na świecie.
Kocham cię.
A ja ciebie. Załatw to.
Porozmawiajmy.
Chciałem...
żebyś spojrzała mi w twarz.
Żebym widziała, jak mnie zabijasz?
Nie.
Masz pamiętać, że jeśli ty lub ktoś inny będzie chciał tknąć mnie lub moją rodzinę,
to będzie ostatnia rzecz w twoim życiu. Masz to jak w banku.
Jesteśmy tacy sami.
Jesteś potworem.
Jesteśmy bronią.
Ale jeśli kieruje nami wściekłość, stajemy się ślepi.
Można nami manipulować.
Wiem, co mówię.
Byłem tam wtedy... dostałem cynk od informatora,
który pracuje dla twojego szefa.
Tak. Twojego szefa.
Kłamiesz.
Twój szef kazał zabić twojego ojca. A teraz wykorzystuje ciebie...
Pewnie chcesz wiedzieć, jak cię znalazłam.
- Znowu namierzyłaś mój telefon? - Tak.
To jaki masz plan ucieczki?
- Ty jesteś Tabitha? - Tak.
Spoko. Wskakuj.
Żyjesz.
Dzięki Bogu.
Słuchaj, przepraszam.
Zaskoczył mnie.
To...
Zabiłaś go?
Zwiał.
I tyle? Po prostu zwiał.
Cholera.
Dlaczego nie było cię na tamtym spotkaniu?
O czym ty gadasz?
Byłeś w mieście.
Byłeś jego prawą ręką.
Czemu nie poszedłeś na spotkanie,
kiedy zamordowano mojego ojca?
Nie wiem. Szef mnie nie wzywał.
O co ci chodzi?
O nic.
Na pewno?
Tak. Na pewno.
Jest jeszcze...
jedna ważna rzecz.
Tak? Jaka?
Pamiętasz tamtą dziewczynę w masce?
Rozmawiałam z nią.
No i?
Przedstawiła się jako siostra Nataszy.
Jelena?
Tak.
Jasne.
Trzymasz się?
Tak.
Tańcz.
- Dobra robota. - Daj, też spróbuję.
- Rewelacja. - Spróbuj.
Dobra. Tańcz.
Nie, tańcz.
Tobie wyszło bez problemów.
Grills jest spoko.
Gotuje, larpuje, gasi pożary.
Przestań.
Nieznany Kate Bishop, wiem już, kto mnie wynajął
Co to?
Pomyślałam, że powinnaś wiedzieć.
Kate?
Spójrz na tę fotkę. Co to za gość obok mamy?
To właśnie on mnie cały czas martwi.
Kingpin.
Napisy: Piotr Leszczyński